Gisteren en eergisteren wandelde ik 2 dagen achter elkaar. Ik zag er tegenop omdat het boven de 30C zou worden en ik de week ervoor nog flink last van mijn longen had gehad. Ik liep van (station) Dieren naar Eerbeek, en van Eerbeek naar (station) Zutphen. En en het was een flinke kluif..
Allereerst had ik een te zware tas: kleding, wandelslippers, zonnebrand, maar ook voldoende eten en drinken (ik ging geen horeca tegenkomen onderweg). Dat moest dus wel, maar m’n tas was erg zwaar.
En er bleek een flink hoogteverschil in de route te zitten, die ik niet helemaal geregistreerd had van te voren. Dát en de hitte en een niet-helemaal-uitgerust lijf, maakte het een behoorlijke uitdaging. Zeker omdat ik nog met ene sluimerende bezorgdheid over mijn lijf zat (niet terecht, maar wel aanwezig).
Het lopen zelf ging tegen mijn verwachting in best goed, en ik had me qua eten en drinken goed voorbereid. Alleen kon ik er vanwege de zwaarheid (hitte, zware tas, hoogteverschil, tijdsdruk), niet zo van genieten. Terwijl dat ook het (een) doel was..
De tocht had alleen dubbel zo lang kunnen zijn, want ik liep een 3x verkeerd. Iets met halverwege een andere LAW-markering moeten volgend, en mijn telefoon die ik niet de hele tijd wilde gebruiken (vanwege het offline zijn en de batterij). Elke keer had ik een aantal tientallen meters een ingeving van “hé, misschien moet ik nu even op de route-app kijken”. 3x precies op het goede moment!
Heel rustig klopte er elke keer iets aan: “misschien is het nu een goed idee om..!”. Wonderlijk hoe dit werkt. Hierdoor werd de zware tocht niet zwaarder dan hij hoefde te zijn. En ik kreeg weer wat vertrouwen in mezelf. Ik had het toch maar mooi gedaan. Alleen niet zoveel genoten, maar dat komt de volgende keer wel weer..
